Toen ik opgroeide was ik niet de grootste, sterkste of zelfs de snelste, maar mijn vader leerde me door zijn eigen voorbeeld om nooit, maar dan ook nooit op te geven! Toen ik dertien werd, maakte ik een grote stap. Ik ging van de "minor" competitie naar de "Major" competitie. Nou ja, soort van. Waar ik opgroeide, net ten zuiden van Pittsburgh, Pennsylvania, waren er twee honkbalcompetities: Ten Mile en Washington City League.

Na 4 jaar "riding the pine" (dat is honkbaltaal voor op de bank zitten) voor de Lone Pine Lions van de Ten Mile league besloot ik dat ik niets te verliezen had door over te stappen naar de Washington City league.

Iedereen dacht dat ik gek was.

De spelers in Washington waren veel getalenteerder, maar dat kon me niet schelen. Ik wist precies wat ik wilde. Elk jaar vindt in Washington de PONY league World Series plaats. Teams van over de hele wereld, waaronder Puerto Rico, Korea en Japan, komen kijken wie het beste team ter wereld is! Wie in het All-Star team werd gekozen, speelde automatisch mee in de World Series en het mooiste waren de uniformen. Marineblauwe krijtstrepen, net als bij de New York Yankees. Ik zag mezelf al het veld oprennen in mijn rugnummer 23 voor de hele stad. Don Mattingly #23 van de Yankees was mijn favoriete speler toen ik opgroeide. Om eerlijk te zijn, wat me het meest motiveerde waren meisjes en ik dacht dat ze het leuk zouden vinden. Dat was mijn motivatie! (Ik was dertien, maar wat verwacht je?)

I geloofde met heel mijn hart dat ik een geweldige honkbalspeler was. Ik had gewoon een kans nodig om het te bewijzen en dat deed ik. Mijn eerste jaar speelde ik elke inning van elke wedstrijd en ik was best goed. Maar ik wist dat ik er nog niet was. Er was één ding dat me tegenhield.

Shane - De meest gevreesde werper in de competitie.

In mijn eerste jaar sloeg hij me zes keer op rij uit. Hij bracht me in verlegenheid. Het deed zo'n pijn dat ik weigerde om het nog een keer te laten gebeuren. Ik had maar één kans om in de World Series te spelen in de Yankee Pinstripes en de enige manier waarop ik kon bewijzen dat ik het waard was, was door de meest gevreesde werper in de competitie te domineren.

Ik wist precies wat ik wilde: Om erkend te worden als All-Star en nummer 23 te dragen in de PONY World Series.

Ik wist dat als ik van een nul naar een held wilde gaan, ik drastische maatregelen moest nemen, dus ik schafte mijn bed af en zette een gewichtsbank in mijn kamer.

Ik begon boeken te lezen en video's te bekijken over slaan, fielden en honklopen. Ik begon ook te lezen over mentale conditie en sportpsychologie. Elk voordeel dat ik kon krijgen, wilde ik hebben.

Elke dag na school tilde ik gewichten op, sloeg ik 200 honkballen, bekeek ik mijn swing 100 keer in de spiegel en visualiseerde ik mijn succes. Regen of sneeuw, warm of ijskoud, ik genoot van het feit dat ik de enige was die het deed. Terwijl iedereen rondhing en videospelletjes speelde, trainde ik alsof ik een professionele atleet was en in mijn gedachten was ik dat ook.

Het volgende seizoen kwam en ik werd gekozen om voor Washington Steel te spelen. Aan het begin van het seizoen krijgt elk team twee All-Star spelers van het jaar daarvoor. Een van onze "All-Stars" stopte nadat hij had gezien wie er nog meer in het team zaten. Hij vond ons zo slecht dat hij liever van divisie wisselde dan voor ons te spelen.

Iedereen dacht dat we als laatste zouden eindigen.

We bewezen hun ongelijk. We speelden goed en stonden op het punt om het op te nemen tegen Shane en de ongeslagen Elks. Ik was er klaar voor. Ik had het in mijn hoofd zo vaak uitgespeeld dat ik wist dat ik het ging doen. Vlak voor de wedstrijd keek ik het veld op en was stomverbaasd - Shane gooide niet!!! De Elks coach nam ons niet serieus en zette hun nummer 2 werper in. Ik was boos en gebruikte het als brandstof om mijn teamgenoten bij elkaar te brengen. Mijn eerste slagbeurt gaf ik een popped up aan de pitcher. Daarna werd ik een nachtmerrie. Ik ging 3 voor 4 met 6 RBI's en het belangrijkste, we wonnen. Gelukkig wist ik dat we nog een keer tegen hen zouden spelen. Nadat we ze de eerste keer verslagen hadden, zouden ze zeker hun hengst op de heuvel zetten voor de re-match.

Een paar weken later stonden we weer tegenover elkaar en Shane stond op de heuvel. Hij had het hele jaar nog geen wedstrijd verloren en scheurde door line-ups met een raketachtige fastball. Toen ik de eerste keer naar de plaat liep, zag ik alles wat ik me al zo vaak had voorgesteld. Ik voelde me comfortabel, evenwichtig, gefocust en zelfverzekerd. De bal leek in slow motion te bewegen. Ik had de leiding. Uiteindelijk ging ik 4 voor 4 en wonnen we! Aan het einde van het seizoen werd ik uitgeroepen tot ALL-STAR en droeg ik nummer 23 toen ik naar de plaat stapte in de PONY World Series.

Ik heb alle zes stappen van de Ultieme Succes Formule onbewust toegepast. Denk eens terug aan een moment in je leven dat je iets heel graag wilde en je er met alles wat je had achteraan ging en als winnaar uit de bus kwam. Heb je deze stappen onbewust ook toegepast? Terugkijkend op mijn overwinningen in het verleden heb ik gemerkt dat dit elke keer het geval was.

Focus op wat je wilt,

Billy Beck III "BB3"

LEES OOK: "Hoe je een UNBREAKABLE Mindset creëert!